Pel enfeitada, corazón de pedra

Como estes días non son capaz de pensar en nada que non sexa a masacre de Gaza; como non podo por menos que sentirme cómplice e corresponsa- ble como cidadán dunha Unión Europea que en política internacional é papel mollado; como saberme entre os que protestaron e se manifestaron en contra destes asasinatos en masa non me serve de escusa nin me limpa a conciencia; como me vexo no futuro como un deses europeos dispostos para gastar, aínda en tempos de crise, algunhas partidas orzamentarias para regalar tiritas ós feridos e reconstruir o esfalamendrado polo exército de Israel sen que nin a USA nin a ONU nin a UE quixesen ou puidesen dicir alto aí; como non teño nada máis que dicir, só se me ocorre seguir engulindo bile e publicar esta fotografía, a dunha pedra presumida que me saúdou durante o último paseo pola Ladeira: non trato de facerlle a competencia ó louxeiro de 365; o único que acontece é que me reapareceu a imaxe no escritorio e o que vi hoxe nela foi unha metáfora de nos mesmos neste momento: pulcros e enfeitados europeos por fóra, corazón de pedra por dentro.