domingo, 16 de agosto de 2015
viernes, 7 de agosto de 2015
Presentación de “Amigo miedo” en San Ciprián de Hermisende y Lubián
Para los que estáis allá y para los que podáis acercaros: el próximo martes, 18 de agosto, a
las 20 horas, presentación del libro Amigo
miedo en la escuela de San Ciprián de Hermisende (ou na aira das Bichas, según nos diga o tempo).
Y si Lubián os va mejor: la presentación
será el jueves, día 20, a las 22:30, en la Casa del Pueblo.
Amigo miedo recrea el paso
del general republicano García Gómez Caminero por Sanabria, en dirección a Portugal -en julio de 1936-, al tiempo que cuenta otras variadas historias de amores y desamores, de juegos que acaban en tragedias, de violentas venganzas.
En ambas presentaciones
intervendrá el escritor Emilio Gavilanes, autor experimentado y representante de Ediciones de la Discreta. En San Ciprián participará además
Pepe Lera, periodista de Radio Zamora. En Lubián acompañaranos o académico correspondente
da RAG Felipe Lubián.
Los interesados podrán adquirir el libro en las propias
presentaciones. Después, a partir de septiembre, se podrá conseguir en la
página de Ediciones de la Discreta (www.ladiscreta.com) o a
través de las librerías.
lunes, 29 de junio de 2015
Outra lectura de O castelo: Kafka ahora
As miñas primeiras lecturas de Kafka, sobre todo as de O
proceso, O Castelo e A metamorfose, foron especialmente desacougantes. Cos meus
inocentes primeiros vinte, gozando da liberdade do primeiro ano de
Universidade coma se fose un premio polos anos de encerro –como bolseiro– nun
internado gobernado por relixiosos, o universo de Kafka resultaba
abrumadoramente opresivo, unha atmosfera irrespirable. Levábame a un mundo
absurdo onde o máis irritante era a naturalidade e a resignación coa que os
protagonistas adoitaban asumir situacións absolutamente inxustas que requirían
rebeldía, reacción.
A relectura de O castelo, case catro décadas despois,
déixame máis preocupado ca irritado. Logo de coñecer algunhas cousas
sobre o funcionamento das administracións públicas e do labor dos funcionarios,
a miúdo atados polas indicacións ou pola falta de indicacións dos políticos,
agora o que lle acontece a K estráñame menos, non me cabrea tanto, dáme a
impresión de que a súa resignación é máis incomprensible, a única resposta
posible.
O libro é o mesmo. O lector cambiou. O preocupante,
agora, non é a falta de resposta contundente por parte de K. O preocupante agora
é, sobre todo, a resignación do lector, a naturalidade coa que lee a absurda
peripecia do protagonista, como unhas memorias dignas de crédito.
Despois da primeira lectura, onte, un respiraba fondo e podía
dicirse: menos mal que a vida non é así. Un podía soñar cun futuro onde
gobernase a lóxica e a racionalidade. Hoxe un case non se atreve a respirar (pode caer un novo tributo: se queren cobrar por aproveitar a calor do sol, por que non polo aire?). Un pregúntase
se Kafka era outro visionario, como Orwell, que xa sabía o que se nos viña
enriba. Poderes sen cara nin nome que nos gobernan –é un dicir–, troikas –outra
vez a k–, políticos que seica eliximos
pero dos non chegamos a saber máis do que K chega a coñecer do señor do
castelo, o conde de Westwest, ou do onmipresente Klamm, que nunca chegará ver,
que ninguén semella coñecer de primeiras.
Relín o libro e repaseino agora na
versión cinematográfica de Michael Haneke, que ofrece unha adaptación fiel e
crible. Vi a película coa mesma preocupante normalidade.
jueves, 12 de marzo de 2015
O lobo incendiario de Brumoso, á escolma de Galicia Encantada
A historia do lobo incendiario que sacábamos neste blog hai algún tempo, que logo foi recollido no portal de Galicia Encantada, acaba de entrar na escolma realizada por Antonio Reigosa que vén de publicar Edicións xerais. Das historias de lareira ou de vaqueiros e pastores (e lobos) ás historias de rede e de libro.
domingo, 8 de febrero de 2015
martes, 27 de enero de 2015
Breve enciclopedia de la infancia para emocionar e iluminar a adultos
Los amantes de las
definiciones suelen decir que la novela es un genero complejo, una estructura
de largo aliento, y también un producto en el caben los altibajos o, por
decirlo sin tapujos, los rellenos. Se dice que el relato, por el contrario, es
una luz que debe mantener la intensidad y brillar todavía más en el momento de
concluir, para dejarnos los ojos todavía viéndola después de haberse apagado,
después de haber concluido la lectura.
Breve
enciclopedia de la infancia (Edhasa) es una novela donde Emilio
Gavilanes –que también ha firmado cuentos magistrales–, no deja espacio para las
páginas fofas. Es una novela de relatos con algunos capítulos tan breves como
parpadeos y con historias más largas que tienen en común la intensidad y la
diversidad de las emociones.
La capacidad de asombro,
la peor crueldad y la mayor ternura, la acción y, sobre todo, la percepción, la
oscuridad y la iluminación. Todo ello habita en Breve enciclopedia de la infancia, que ganó el último premio Tiflos. Niños valientes y padres
asustados. Una ciudad en construcción y un campo que acoge la mayor parte de
las vivencias del grupo de niños protagonistas y que está llamado a
desaparecer, como la propia infancia, sin embargo predestinada a ocupar la
mayor parte de la memoria de quienes un día no muy lejano, si el destino lo
permite, serán ancianos.
A la hora de comentar y
recomendar un libro así uno siente la tentación de incorporar entrecomillados
para apropiarse –de algún modo– de la magia, de los hallazgos que le han hecho
estremecer, vibrar, reír, temblar, llorar, emocionarse en cada página. Uno se
contiene y se limita a concluir apuntando que este es uno de esos libros de los
que salimos sintiendo que nos han hecho mejores, que nos recuerdan lo sabios que
éramos de niños pero, también, lo incompletos que somos de adultos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






