viernes, 7 de agosto de 2015

Presentación de “Amigo miedo” en San Ciprián de Hermisende y Lubián

Para los que estáis allá y para los que podáis acercaros: el próximo martes, 18 de agosto, a las 20 horas, presentación del libro Amigo miedo en la escuela de San Ciprián de Hermisende (ou na aira das Bichas, según nos diga o tempo).

Y si Lubián os va mejor: la presentación será el jueves, día 20, a las 22:30, en la Casa del Pueblo.

Amigo miedo recrea el paso del general republicano García Gómez Caminero por Sanabria, en dirección a Portugal -en julio de 1936-, al tiempo que cuenta otras variadas historias de amores y desamores, de juegos que acaban en tragedias, de violentas venganzas.

En ambas presentaciones intervendrá el escritor Emilio Gavilanes, autor experimentado y representante de Ediciones de la Discreta. En San Ciprián participará además Pepe Lera, periodista de Radio Zamora. En Lubián acompañaranos o académico correspondente da RAG Felipe Lubián.

Los interesados podrán adquirir el libro en las propias presentaciones. Después, a partir de septiembre, se podrá conseguir en la página de Ediciones de la Discreta (www.ladiscreta.com) o a través de las librerías.

lunes, 29 de junio de 2015

Outra lectura de O castelo: Kafka ahora

As miñas primeiras lecturas de Kafka, sobre todo as de O proceso, O Castelo e A metamorfose, foron especialmente desacougantes. Cos meus inocentes primeiros vinte, gozando da liberdade do primeiro ano de Universidade coma se fose un premio polos anos de encerro –como bolseiro– nun internado gobernado por relixiosos, o universo de Kafka resultaba abrumadoramente opresivo, unha atmosfera irrespirable. Levábame a un mundo absurdo onde o máis irritante era a naturalidade e a resignación coa que os protagonistas adoitaban asumir situacións absolutamente inxustas que requirían rebeldía, reacción.

A relectura de O castelo, case catro décadas despois, déixame máis preocupado ca irritado. Logo de coñecer algunhas cousas sobre o funcionamento das administracións públicas e do labor dos funcionarios, a miúdo atados polas indicacións ou pola falta de indicacións dos políticos, agora o que lle acontece a K estráñame menos, non me cabrea tanto, dáme a impresión de que a súa resignación é máis incomprensible, a única resposta posible.

O libro é o mesmo. O lector cambiou. O preocupante, agora, non é a falta de resposta contundente por parte de K. O preocupante agora é, sobre todo, a resignación do lector, a naturalidade coa que lee a absurda peripecia do protagonista, como unhas memorias dignas de crédito.

Despois da primeira lectura, onte, un respiraba fondo e podía dicirse: menos mal que a vida non é así. Un podía soñar cun futuro onde gobernase a lóxica e a racionalidade. Hoxe un case non se atreve a respirar (pode caer un novo tributo: se queren cobrar por aproveitar a calor do sol, por que non polo aire?). Un pregúntase se Kafka era outro visionario, como Orwell, que xa sabía o que se nos viña enriba. Poderes sen cara nin nome que nos gobernan –é un dicir–, troikas –outra vez a k–, políticos que seica eliximos pero dos non chegamos a saber máis do que K chega a coñecer do señor do castelo, o conde de Westwest, ou do onmipresente Klamm, que nunca chegará ver, que ninguén semella coñecer de primeiras.


Relín o libro e repaseino agora na versión cinematográfica de Michael Haneke, que ofrece unha adaptación fiel e crible. Vi a película coa mesma preocupante normalidade.

jueves, 12 de marzo de 2015

O lobo incendiario de Brumoso, á escolma de Galicia Encantada

A historia do lobo incendiario que sacábamos neste blog hai algún tempo, que logo foi recollido no portal de Galicia Encantada, acaba de entrar na escolma realizada por Antonio Reigosa que vén de publicar Edicións xerais. Das historias de lareira ou de vaqueiros e pastores (e lobos) ás historias de rede e de libro.

martes, 27 de enero de 2015

Breve enciclopedia de la infancia para emocionar e iluminar a adultos

Los amantes de las definiciones suelen decir que la novela es un genero complejo, una estructura de largo aliento, y también un producto en el caben los altibajos o, por decirlo sin tapujos, los rellenos. Se dice que el relato, por el contrario, es una luz que debe mantener la intensidad y brillar todavía más en el momento de concluir, para dejarnos los ojos todavía viéndola después de haberse apagado, después de haber concluido la lectura.

Breve enciclopedia de la infancia (Edhasa) es una novela donde Emilio Gavilanes –que también ha firmado cuentos magistrales–, no deja espacio para las páginas fofas. Es una novela de relatos con algunos capítulos tan breves como parpadeos y con historias más largas que tienen en común la intensidad y la diversidad de las emociones.

La capacidad de asombro, la peor crueldad y la mayor ternura, la acción y, sobre todo, la percepción, la oscuridad y la iluminación. Todo ello habita en Breve enciclopedia de la infancia, que ganó el último premio Tiflos. Niños valientes y padres asustados. Una ciudad en construcción y un campo que acoge la mayor parte de las vivencias del grupo de niños protagonistas y que está llamado a desaparecer, como la propia infancia, sin embargo predestinada a ocupar la mayor parte de la memoria de quienes un día no muy lejano, si el destino lo permite, serán ancianos.

A la hora de comentar y recomendar un libro así uno siente la tentación de incorporar entrecomillados para apropiarse –de algún modo– de la magia, de los hallazgos que le han hecho estremecer, vibrar, reír, temblar, llorar, emocionarse en cada página. Uno se contiene y se limita a concluir apuntando que este es uno de esos libros de los que salimos sintiendo que nos han hecho mejores, que nos recuerdan lo sabios que éramos de niños pero, también, lo incompletos que somos de adultos.